Sustuğum anda ayaz asılan benim soğuk yalnızlığımdır...
Ve senin terkedilmişliğin aslında beni terketmekten duyduğum hüzündür...

Sen sanıyor musun ki her zaman terkedilen yalnız kalır?
Ve tüm dünya kimin umurunda söylesene sen olmadıktan sonra?
En son gözlerindeki ışıklara benzemiş ayparçasıydın. Şimdi güneş bile soğuk kalıyor varlığın karşısında.


Ellerimi tut. Ne olur üşüme.



Ben sustuğumda nefes al benim için.
Sessizliğin içinde yol alırken düşün.
Seni ne çok hayal ettim ben.
Kuşlar, arabalar, evren sessiz ağlıyor... Bensiz sensizliğe ne çok hayal ettim ben.
Ve ben gittiğimden beri bu şehirde en çok senin yokluğun hissediliyor.
En bilinmez kuyulardan seslendiğin kelimelerinde ruhumda yankılanıyorsun. Başkasının duymuyor olması kimin umurunda! Ben senin varlığın için nefes alıyorum. Ben yoksam sen var olmam için nefes almalısın.
Çünkü ben hâlâ senin için yazıyorum.
Ve aslında benim gidişim senin yoksulluğundur, iliklerime kadar çektiğim.
Ve inanıyorum ki terkeden de edilen kadar yalnız kalır...


Küsmesin kelimelerin... kızmasın bana
n'olur

Ve senmişsin,yıllarca,bir gölge gibi peşinden koşup kovaladığım,ne zaman uzanıp tutacak olsam kaybedip ağladığım.Hangi gün güneşle doğup,günle batarsa gözlerim aniden,senin sevginmiş meğer öylesine,ölürcesine aradığım…
Bir sonbahar yada ilkbahar gibi,tadına varamadığım,kimi zaman buz üşüdüğüm,kimi zaman ateş elimi vuramadığım.Zaman zaman olupta bir gonca gül misali kıyıpta koparamadığım…O deli sevdaymışsın her defasında,bir anlık gülümsemenle yaşadığım…
Denizler gibi çılgın,çağlayanlar gibi hırçın, ama hep korktuğum.
Silahlar gibi ateşli ama adı aşkın diye avunduğum.Ve sana ne olduğunu bilmeden vurulduğum.Bir gölge gibi olsanda,yüzünü göremesemde,hasretinmiş meğer savunduğum.Evet senmişsin aylarca,yollarca,acılarla aradığım…
Anladım ki,kapkara bir tren peşinde,garip bir yolcuyum.Bir bohça yüreğimde hep sensizlikle doldurduğum.Öyle bakma yüzüme kaderim,acırcasına,ne desen hoş bu saatten sonra.Bak,ben bir zalimin yüzünden aşk sarhoşuyum.Kurumadan döküldü,genç yaşımda yapraklarım,zaten bir kez olsun mutlulukla konan kuşlarla dolmadıki dallarım.Yada farzet beni,ben bir dağ başında,bir garip çınarım,sessiz ve sensiz,nedense uğrak yeri oldum tüm gömen kuşların…
Sözüm sana ey sevgili,ne olurdu gitmeseydin,aşkının ateşini,hasret rüzgarınla söndürmeseydin.Ölürmüydün sanki biraz daha sevebilseydin,kalbine sığdırıp ta,hayatında banada yer verseydin.İnci tanelerin mi dökülecekti bilmem,sildin alın yazını,veda bile etmeden gittin,üstelik eğipte başını.Hani söz vermiştik bir birimize,beraber yaşayacaktık aşkımızın,ömrümüzün yazını?
Neyse boşver,boşver bu deli kadını,unuttuğun yerde kalsın,bırak,ağzına bile alma adını.Hani sitemler ediyorum ya sana,hatta kahrediyorum ama biliyorum,zaman oluyor sızlatıyorum bir yanını.Her şey aynı diyorsun,anı kaldı herşey,değişen sadece zaman diye yazıyorsun,yazımmı kaldı benim? Bak halime,düşün,gör,herşey aynı ama zaman neler çaldı bilmiyorsun.
Ölürmüydün sanki,gitmseydin? Ölürmüydün biraz daha gayret etseydin? fedakarlık alnının akı olup,bir onur diye aşkımıza,canından can verseydin? Çok şeymi istiyorum bilmiyorum ama,benim sevgimi anladığın gün,işte o zaman sen kaybedeceksin….
Yalana gerek yok,tutmuyor şimdi titrek ellerim,
Tutmuyor dizlerim,ayakta zor durur bedenim.
Ne kadar gülmeye çalışsam,ben sahtekarım,
Aslı bu işte,bu gün içimden cenaze kaldırdım…

-Nası bilirsiniz kalbini?
-Hep çok sevdi.
-Nasıl bilirsiniz bu yüreğini?
-Sevdasına ancak yetti.
-Nasıl bilirsiniz gözlerini?
-Hep yaşları vardı.
-Nasıl bilirsiniz bu seveni?
-Mutluluğuna az kaldı….

Daha yaşının küçük olmasına rağmen kendinden bir yaş küçük bir çocuğa aşık olmuştu.Onu o kadar çok seviyorduki onun yanından biran bile ayrılmak istemiyordu,artık onunla samimi bir arkadaşlık kurmuş ve onun ilgisini çekmeye başlamıştı.Onu sevdiğini sadece bir arkadaşı biliyordu ve çocuğun kimi sevdiğini öğrenmeye çalışıyordu.Günlerden bir gün en samimi arkadaşını sevdiğini öğrenince adeta dünyası başına yıkılmıştı.Biraz sonra sevdiği ile karşılaşan Zehra neye uğradığını şaşırmış ve arkadaşını sevdiğini bildiğini söylemişti,bunun üzerine Kerem senindebeni sevdiğini biliyorum demesiyle birlikte iyice korkan zehra o gün hiç dışarıya çıkammıştı.Kerem'i gördüğü ilk fırsatta ona sen duyduklarına inanma madem sevdiğin var onunla mutlu ol diyecekti.Ama bunu hiç söylemek istemiyordu.Onun için en büyük acı bu olmalıydı.Sevdiğinin sevdiği kişi Zehranın en samimi arkadaşı olmasıydı.Bunun üzerine kerem'in zehra'dan hoşlandığı zehraya söylenmişti.bunu duyan zehra adeta havalara uçuyordu.bir zaman sonra bunlar çıkmaya başlarmışlardı bir anda keremin zehradan nefret etdiğini duymuş ve kerem arkasına bile bakmadan zehrayı terk etmişti zehradan sonra bir başkası ile çıktığını düşünen zehra artık ondan nefret ettiğini sanıyordu ama aslında o hala keremi seviyordu.aradan uzun yıllar geçtikten sonra kerem yaptıklarından pişman olduğ için zehradan özür dilemişti zehra zorda olsa keremi affetmiş ve kerem utançla zehrayı sevdiğini söylemişti ve bunun üzerine zehra çok sevinmiş ama hiç olmamıştı ve sonunda kerem ile zehra evlenmişti(sabredin arkadaşlar)