Gidemedim! Gitmedim!
Daha 24 saat bile olmadı, bir gün bile dolmadı gidiyorum deyişimin üzerinden! Daraltılmış zamana sığdırdığım bir gün batımı ve gün doğumuyla anladım, farkettim hatamı!
Gidemedim! Gitmedim!
Çocuksu bir gelgit mi bu? Ya da olgunluğun yorgunlukla çatışması mı? Bilemiyorum... Bir yanım olgun, bir yanım yorgun, bir yanım çocuksu isyanlarda! Bölük pörçüğüm yine; sanırım gözümü kaçış yollarına dikmem bundandı! Ve kaçamayıp geri dönüşüm yine bundan!
Gidemedim! Gitmedim!
Kaçmaya çalışmamın tek sebebi kendimdim! Kendi yetimliğim; kelimelerimin beni terkedişi, cümlelerimin tükenişi... Hayata yoğunlaşamayışım; gündemden kopuşum, günü yakalayamayışım... Ama buradan koparsam hayattan tümden kopacağımı anladım, farkettim, taa derinden hissettim!
Gidemedim! Gitmedim!
Farkındayım tek suçlu benim! Çok geldim kendi üzerime; çok yordum kendimi ve kalemimi... Hayatla çok dalaştım; boyumdan büyük konuları taşımaya çalıştım yazılarımda, zihnim bedenimden önce yazdı cümlelerimi... Bedenim zihnimi yakalayamadı; zihnim bedensiz yorgun düştü! Yoruldum! Ama gitmek dinlendirmez ki!
Gidemedim! Gitmedim!
Yaklaşık bir yıl önceydi... Sevgi sellerinde boğulduğum; şiirin doruklarında gezdiğim bir siteden ‘gidişim’... Yine yormuştum kendimi; her tarzda her konuda şiir yazacağım diye diye içimdeki acemi şairi, şiiri yormuştum, tüketmiştim... Sonrasında şiirlere haksızlık olmasın diye kaçmıştım oralardan... Geri döneceğim demiştim! Dönemedim istesem de! Şimdi buradan gidersem; ya yine dönemezsem diye korktum, çok korktum!
Gidemedim! Gitmedim!
Aylar öncesinde şu sözler dökülmüştü dilimden: ‘Buradan gitmek, benim kendi kendime vereceğim en büyük cezam olur’... Bu cezayı haketmedim ki! Evet, suçluyum, hatalıyım! Yordum kendimi; çocuksuluğumun arkasına gizlenmeye çalıştım sonrasında! Anka Kuşu’nu diriltemedim bir türlü! Kanatsız kaldım! Uçamadım! Ada Kızı’yla tutunmaya çalıştım haftalarca! Funda utandı; yazıdan yoksunluğu kaldıramadı... Kaçmak istedi utancından ve kendine hıncından... Ama kaçamadı; kaçamadım!
Gidemedim! Gitmedim!
Nice sözler var vermek istediğim... Nice yeminler dilimde! Ama veremem ki; ama diyemem ki! Garantisi yok bu kalışımın! Garantisi yok Anka Kuşu’nu diriltişimin! Ama çalışacağım! Umutlanacağım! Sizlerden umut alacağım! Yazılardan yazı çoğaltacağım zihnimde! Kimbilir belki ilaç olur kurumaya yüz tutmuş ruhuma, kalemime! Bir umut...
Gidemedim! Gitmedim!
Gidemedim! Gitmedim!
Çocuksu bir gelgit mi bu? Ya da olgunluğun yorgunlukla çatışması mı? Bilemiyorum... Bir yanım olgun, bir yanım yorgun, bir yanım çocuksu isyanlarda! Bölük pörçüğüm yine; sanırım gözümü kaçış yollarına dikmem bundandı! Ve kaçamayıp geri dönüşüm yine bundan!
Gidemedim! Gitmedim!
Kaçmaya çalışmamın tek sebebi kendimdim! Kendi yetimliğim; kelimelerimin beni terkedişi, cümlelerimin tükenişi... Hayata yoğunlaşamayışım; gündemden kopuşum, günü yakalayamayışım... Ama buradan koparsam hayattan tümden kopacağımı anladım, farkettim, taa derinden hissettim!
Gidemedim! Gitmedim!
Farkındayım tek suçlu benim! Çok geldim kendi üzerime; çok yordum kendimi ve kalemimi... Hayatla çok dalaştım; boyumdan büyük konuları taşımaya çalıştım yazılarımda, zihnim bedenimden önce yazdı cümlelerimi... Bedenim zihnimi yakalayamadı; zihnim bedensiz yorgun düştü! Yoruldum! Ama gitmek dinlendirmez ki!
Gidemedim! Gitmedim!
Yaklaşık bir yıl önceydi... Sevgi sellerinde boğulduğum; şiirin doruklarında gezdiğim bir siteden ‘gidişim’... Yine yormuştum kendimi; her tarzda her konuda şiir yazacağım diye diye içimdeki acemi şairi, şiiri yormuştum, tüketmiştim... Sonrasında şiirlere haksızlık olmasın diye kaçmıştım oralardan... Geri döneceğim demiştim! Dönemedim istesem de! Şimdi buradan gidersem; ya yine dönemezsem diye korktum, çok korktum!
Gidemedim! Gitmedim!
Aylar öncesinde şu sözler dökülmüştü dilimden: ‘Buradan gitmek, benim kendi kendime vereceğim en büyük cezam olur’... Bu cezayı haketmedim ki! Evet, suçluyum, hatalıyım! Yordum kendimi; çocuksuluğumun arkasına gizlenmeye çalıştım sonrasında! Anka Kuşu’nu diriltemedim bir türlü! Kanatsız kaldım! Uçamadım! Ada Kızı’yla tutunmaya çalıştım haftalarca! Funda utandı; yazıdan yoksunluğu kaldıramadı... Kaçmak istedi utancından ve kendine hıncından... Ama kaçamadı; kaçamadım!
Gidemedim! Gitmedim!
Nice sözler var vermek istediğim... Nice yeminler dilimde! Ama veremem ki; ama diyemem ki! Garantisi yok bu kalışımın! Garantisi yok Anka Kuşu’nu diriltişimin! Ama çalışacağım! Umutlanacağım! Sizlerden umut alacağım! Yazılardan yazı çoğaltacağım zihnimde! Kimbilir belki ilaç olur kurumaya yüz tutmuş ruhuma, kalemime! Bir umut...
Gidemedim! Gitmedim!
