GİTMEK VE KALMAK(ALINTIDIR)
Gitmek & Kalmak
Aslında çokça zaman düşünüp çareler üretemediğim, bir çok insandan az-çok sezdiğim kaçış ibareleri yatıyordu evimin avlusunda. Lafı gevelemeye gerek yok. Kesin olan tek şey fosforlu yalnızlığım! Çığlık atan duvarlar, bağırışan tablolar, uğuldaşan koridorlar ve tik-tak sesiyle ruh hastası olmamı sağlayan saatler şahit bu duyguya… Kalmaya mecalim kalmadı artık. Öyleyse zamanından evvel gitmek gerek istenmeyen beklentilere. Bak bir yolculuğun daha eşiğinde duruyorum diyorum kendime. Ama bu sefer sevgiliye ya da umuda değil, kaçınılmaz sona gidiyorum nihayetinde. Gece yarısı treninde biletim bile hazır. Işıklar söndüğünde, ay geceye küstüğünde gideceğim bu şehirden… Dönmesem de izlerim boğaza nazır bir hayal tepesinden olanları, olayları ve olacakları. Bir kırılma noktası değil bu! Sadece endamlı bir gidiş var çarkların dengesini sarsmayacak. Ama yine de birkaç çift gözden ufak tuzlu tanecikler damlayacak. E ben ne yapayım!? Kalamıyorum işte!! O yüzden de gidiyorum… Aslına bakarsan kalmak için hala bir el bekliyorum. Ömür boyu beklesem de uzanmayacak o el, artık biliyorum. Diyarlar dolaştım, bir tek deve bile güdemedim diye kızıyorum kendime. …Ve ben yaz arefesinde, soğuk karlı dağların yolunu tutuyorum. Ne O!? Yoksa ağlıyor muyum? Gözlerime hükmedemiyor muyum yoksa? Sanki artık çok da umurumda! Kendime ve kendimce kendime ait olan satırlara huzurlarınızda son bir elveda çakıyorum ‘‘ Beyaz gelmedim ama siyah da gitmiyorum! Kara görünse de karalar bağlamıyorum. Sabret! Birkaç saat daha bekle. Geliyorum..! ’’
Zamanlar arasında sıkışıp kalan illet bir heves uyanıyor ruhumda. Gidişim suskun oldu, dönüşüm ondan daha sessiz. Gitmek mi hata kalmak mı acaba? Pes etti demesinler diye kalmak, bokun içine gömüldü demesinler diye gitmek var aklımın huzurunda. Aslında bu şehir ya da insanlar değil beni bağlayan. Artçı sarsıntıların orta dereceli şizofren haykırışları var tereddütlü gözlerle ağlayan. Giden durgun, kalan kocaman bir yalan. Giden mecbur, kalan talan! Kalandır, giden her zaman haklıdır diye yıkılan. En nihayetinde suskun deliller kalır geceye mahsus cinayetleri karalayan. Dedim ya... Giden yorgun, çaresiz. Cinayet silahındaki parmak izi kadar eşsiz. Kalan sessiz, matemsiz, ibaresiz, ihanetsiz... Her gün batımını kendine Azrail yapan bir densiz..!
